ΠΑΡΟΣ-ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΕ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

Το όνομα Πάρος δεν είναι το μόνο που χρησιμοποιήθηκε στα αρχαία χρόνια για την ονοματοδότηση του φερώνυμου κυκλαδικού νησιού. Τα ονόματα αυτά έχει καταγράψει ο Αλεξανδρινός γραμματικός Νικάνωρ (2ος αι. π.Χ.) στο έργο  Μετονομασίαι και διέσωσε γραμματειακά ο Στέφανος ο Βυζάντιος στα  Εθνικά  του:

Η Νάουσα, το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό, με το μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στις Κυκλάδες, στη βόρεια ακτή του νησιού, διατηρεί την ομορφιά της Βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής.

Το νησί της Αντιπάρου βρίσκεται στην καρδιά των Κυκλάδων, στο Νότιο Αιγαίο, 0,8 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Πάρου. Το πορθμείο της απέχει από το κεντρικό λιμάνι της  Παροικιάς  4,8 ναυτικά μίλια.  

Πριν γίνει η Πάρος το κοσμοπολίτικο νησί που είναι σήμερα, πριν η Νάουσα προσελκύσει τον καλύτερο κόσμο από την Ελλάδα και το εξωτερικό, όταν αυτό που αποκαλούμε σήμερα γραφικό και όμορφο ήταν η καθημερινότητα των Παριανών, ακόμα και τότε το νησί το αποζητούσαν οι άνθρωποι του πνεύματος για να βρουν την έμπνευση να συνεχίσουν το έργο τους.

Η Πάρος διαθέτει απαράμιλλη φυσική ομορφιά, γραφικότητα, έχει το φως του Αιγαίου και τα γαλαζοπράσινα νερά της. Διαθέτει όμως και πλούσια ιστορία. Το μαρτυρούν τα πολλά ευρήματα που αποκαλύπτει η αρχαιολογική σκαπάνη, δίνοντας σήμερα στον επισκέπτη τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την ιστορική εξέλιξη της Πάρου μέσα από τους  αρχαιολογικούς χώρους  και τα  μουσεία .

Το παρελθόν   Η Πάρος κατοικήθηκε ήδη από την 4η χιλιετία π.Χ. και γνώρισε περιόδους μεγάλης οικονομικής και καλλιτεχνικής ακμής αλλά και περιόδους λεηλασιών, έντονης βίας, παρακμής και αφάνειας. 

Τα τρεχούμενα νερά της περιοχής έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην ταυτότητα του Δριού , ξεκινώντας ακόμα και από το ίδιο το όνομα του. Το όνομα του Δριού  αναφέρεται πρώτη φορά στους χάρτες περιηγητών του 17ου αιώνα. Στο τέλος του 19ου αιώνα και ως τα μέσα του 20ου, η περιοχή κατοικούνταν από ανθρώπους του γειτονικού χωριού Μάρπησσα που είχαν εδώ τις κατοικιές τους, τα ζώα και τις μάντρες τους καθώς και τα χωράφια τους.